Duma i uprzedzenie - Jane Austen

   Jane Austen jest bardzo znaną angielską pisarką. W jej książkach znajdujemy nie tylko rasy historyczne lecz każdym zmysłem czujemy klimat tamtych czasów. Bohaterowie są przedstawicielami klasy wyższej XIX w. Język i styl jest lekki i niesamowicie przyjemny dla oka. Tytuł i cała historia są bardzo dobrze znane zarówno w wersji książkowej, filmowej jak i telewizyjnej.

Drwal - Michał Witkowski

           Późna jesień, wokół panuje niepokojąca cisza. W pokoju obok wiatr gwiżdże przez nieszczelne okiennice. W kominku płonie ogień. Skromny, przeciętny czytelnik siedzi w wygodnym fotelu trzymając w dłoniach – Drwala  Michała Witkowskiego. Na jego twarzy widać przejęcie i ogromne zainteresowanie. Został wciągnięty w świat luji, nadmorskiego miasta po sezonie, rzeczywistość pełną szarości i brudu 

Drugie życie Bree Tanner - Stephenie Meyer

   Ta książka leżała na mojej półce już bardzo długo. Dopiero wczoraj za namową koleżanki po nią sięgnęłam. W sumie, nie zawiodłam się ale też mnie nie powaliła. Całe opowiadanie nie ma wyraźnego wstępu, od razu przechodzimy do głównej akcji, na domiar złego mało dopracowanej. Moim zdaniem jest to wątek, który Meyer nie miała jak wcisnąć do Zaćmienia, a gdy wydawca dowiedział się, że ma coś takiego, kazał jej to przynieść. Wyczuł kasę i tyle. Jednak od razu ostrzegam - nie polecam tego czytać zaraz po lekturze sagi, a przynajmniej Zaćmienia.

Szczęściarz - Nicholas Sparks

   Zawsze zastanawiałam się co kieruje naszym życiem. Jedni mówią, że my sami decydujemy, inni, że tak na prawdę, to nie od nas zależy jak wygląda świat wokół nas, że to los kieruje każdym naszym krokiem. Osobiście jestem skłonna poprzeć tą drugą stronę. Myślę, że bohaterowie tej książki także.
   Logan, jest żołnierzem stacjonującym w Iraku. Podczas jednej z misji znajduje na pustyni zdjęcie młodej kobiety. Zabiera je ze sobą i od tego czasu ma niesamowite szczęście, a znaleziony drobiazg traktuje jak talizman.

Trzy metry nad niebem - Federico Moccia

   Mało kto nie słyszał tego słynnego zdania, będącego tytułem książki. Trzy metry nad niebem  nabrało nowego, szerszego znaczenia. Zaczęło żyć własnym życiem.  Z samą historią spotkałam się jakiś czas temu w wersji kinowej. Podobnie jak z innymi dziełami tego autora. Każdy kolejny film utwierdzał mnie w przekonaniu, że F.Moccia powinien zostać scenarzystą, ponieważ jego historie idealnie nadają się do ekranizacji. Ma niesamowita umiejętność "doprawiania" powieści.