W cieniu Pałacu Zimowego - John Boyne

   John Boyne to wspaniały pisarz. Książki wychodzące spod jego pióra to prawdziwe dzieła światowej klasy. Najlepszym tego przykładem jest Chłopiec w pasiastej piżamie, za której egzemplarz oddałabym wszystko. W cieniu pałacu zimowego jest równie niesamowita. Autor tworzy krajobrazy, sprawia, że wokół nas pada śnieg i słyszymy stukot kopyt, rozmowy rosyjskich kupców i zakochanych spacerujących nad brzegiem Newy. Dokładnie poznajemy sposób myślenia ówczesnych ludzi do tego stopnia, że sami zaczynamy szanować i kochać cara.

Jesienna miłość - Nicholas Sparks

   Nicholas Sparks w każdej swojej powieści ukrywa coś niesamowitego, co sprawia, że zapisuje się ona na "twardym dysku" naszego umysłu. Są to niby zwykłe historie, najczęściej miłosne, które powierzchownie niczym nie różnią od innym romansów, jednak jest w nich coś takiego, czego nie umiem wytłumaczyć. Może to styl, język, sposób przedstawienia postaci, ich tok myślenia i różnorodność. Nie mam pojęcia, o to trzeba zapytać samego autora.

Delirium - Lauren Oliver

    O tej książce słyszałam bardzo wiele. Przeczytałam kilkanaście recenzji. Temat wydawał się ciekawy, z jednej strony oklepany, z drugiej oryginalny. Gdy zaczęłam ją czytać znałam ideę i byłam bardzo ciekawa,w jaką historię zostanie ona "ubrana". Wydawca porównał ją do Igrzysk śmierci S.Collins. Jednak osobiście znajduję dużo więcej podobieństw tj.  kreacja bohaterów i sposób przedstawienia ich uczuć z Intruzem S.Mayer.

Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa - C.S. Lewis

   Każdy słyszał o Opowieściach z Narnii, jednak większość kojarzy ten tytuł nie z książką, lecz z filmem. Po zapoznaniu się z obiema wersjami, z przykrością stwierdzam, po raz pierwszy w życiu, że film był  zdecydowanie lepszy. Zagłębiał się w każda scenę i dokładnie pokazywał uczucia bohaterów. Książka przedstawia wspaniałą bajkę, którą chętnie przeczytam moim dzieciom, lecz w tej chwili czuję niedosyt. Wydaje mi się, że jest to spowodowane samą formą.

Africanus. Syn konsula - Santiago Posteguillo

   Nie przepadałam za książkami historycznymi. Czasy I lub II Wojny Światowej jeszcze wydawały mi się w miarę ciekawe, tak starożytność kompletnie mnie odrzucała. Ta książka całkowicie zmieniła mój sposób patrzenia na tamte czasy. Niesamowity klimat, czytelnik dosłownie przechadza się razem z bohaterami uliczkami Rzymu. Autor odkrywa przed nami świat pełen kolorów, zapachów i nieznanych dotąd tradycji oraz obrzędów.